توفیق در اقتصاد مقاومتی در گرو احیای کشاورزی

اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در linkedin
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در print

کشاورز جوان – رسیدن به حد خودکفایى در قسمت دامدارى و کشاورزى نه تنها ضامن استقلال اقتصادى یک کشور است، بلکه استقلال سیاسى نیز تا حد زیادى به آن مربوط و وابسته است.

به گزارش مجله اینترنتی کشاورز جوان به نقل از شبکه اطلاع رسانی دانا از پایگاه خبری تحلیلی قم فردا، طی سالیان اخیر کم نبوده اند اقتصاددانانی که این ادعا را به صراحت مطرح کرده اند که درآمدهای نفتی برای اقتصاد ایران، سمی مهلک بوده است.

با توجه به مشکل دیرپای بیکاری در ایران که در سال های اخیر با چاشنی تحصیلات عالی نیز همراه بوده ، به نظر می رسد چنانچه قسمت قابل توجهی از درآمدهای نسبتاً قابل توجه و سرشار نفتی طی همین سال ها در بخش کشاورزی و برای توسعه آن صرف می شد، از جمعیت بیکاران تا حد زیادی کاسته می شد ،‌ ضمن آن که کشور هر چه بیشتر در مسیر خودکفایی در تولید محصولات کشاورزی و زراعی و دامی حرکت می کرد.

این مساله به هیچ وجه یک ادعای صرف نیست چه آن که کشور ما به دلیل چهار فصل بودن، دارای مزیت نسبی در عرصه کشاورزی است و به یقین اهتمام ویژه به این بخش و تلاش در مسیر حل مشکلات و موانع فراروی شکوفایی آن می تواند بیش از پیش به شکوفایی اقتصاد ایرانی و بهبود فضای کسب و کار بینجامد.

شاید جالب باشد که بدانیم در کمتر از نیم قرن پیش، حدود ۹۰ درصد شاغلان کشور در بخش کشاورزی فعال بوده اند و حال آن که در سال های اخیر این میزان به کمتر از ۲۰ درصد تقلیل یافته است.

از سویی وضع ناگوار کشاورزی به گونه ای بوده که طی سالیان اخیر، حدود یک پنجم فعالان این بخش دست از کار کشیده و به مشاغل دیگر و بعضاً کاذب در حاشیه شهرها روی آورده اند که طبعاً آسیب ها و عوارض خاص خود را برای جامعه ایرانی به همراه داشته است.

نکته قابل توجه دیگر این که اساساً تکیه بر توان بومی در بخش کشاورزی یکی از اصلی ترین راه هایی است که ما را در عرصه اقتصاد مقاومتی به اهداف مورد نظر رهنمون ساخته و در برابر تحریم ها قدرتمند می سازد.

جدای از این مساله از منظر آموزه های دینی نیز اهتمام به کشاورزی و دامداری نیز یکی از مهم ترین توصیه های ائمه هدی(ع) و در راس آن ها حضرت رسول اکرم (ص) بوده است، تا بدانجا که حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی(ع) در هر نقطه‌ای که قوای اسلامی را متمرکز می‌ساخت، نخست دستور حفر چاه می‌داد و از همان سالهای اول هجرت، آنان را دستور به فعالیت در امورکشاورزی و باغداری و حفر قنوات می نمود و البته یاران و صحابه و مردم نیز با سعی و تلاش به این امور اشتغال می‌ورزیدند و در اثر آن، اراضی بی‌حاصل بسیاری آباد می گردید.

آن حضرت به کشاورزی و درختکاری آنچنان اهمیت می‌داد که به پیروان خود می‌فرمود: “حتی در آستانه نابودی زمین و انقراض عالم هم باید فعالیت کشاورزی کرد”.

امام صادق(ع) نیز درباره اهمیت زراعت می‌فرماید: “کشاورزی بزرگ‌ترین کیمیاست”.

اهمیت این کیمیای کره خاکی تا جایی است که حتى امروزه که دستگاههاى تولیدى و ماشینى به حدی توسعه یافته اند که همه چیز را تحت الشعاع خود قرار داده اند، باز کشاورزى و در وهله بعد دامداری مهم‌ترین بخش تولید زندگى انسان را تشکیل مى‏دهد؛ چرا که مى‏دانیم پایه اصلى تغذیه در این دو قسمت نهفته شده، و به همین دلیل رسیدن به حد خودکفایى در قسمت دامدارى و کشاورزى نه تنها ضامن استقلال اقتصادى یک کشور است، بلکه استقلال سیاسى نیز تا حد زیادى به آن مربوط و وابسته است.

بنابراین، جاى تعجب نیست که تمام ملتهاى دنیا کوشش مى‏کنند که صنعت کشاورزى و دامدارى خود را تا سر حد امکان توسعه دهند و از صنایع مدرن براى این توسعه کمک گیرند

به هر صورت این امید می رود که دولتمردان و مسئولان امر، با فراهم کردن بسترهای لازم به منظور رشد و توسعه در بخش کشاورزی،‌ قوت قلبی باشند برای کشاورزان ایرانی و از سویی از این طریق در امر اشتغالزایی پایدار در این بخش کلیدی با توفیق هر چه بیشتر همراه گردند.

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *