واردات ماشین آلات دست دوم، راهکار توسعه مکانیزاسیون کشور یا پاک کردن صورت مسئله است؟

اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در linkedin
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در print

مجله اینترنتی کشاورز جوان :

گقته های رییس مرکز توسعه مکانیزاسیون کشاورزی از واردات ماشین های دست دوم [۱] با عمر زیر ۵ سال خبر داد. تصمیمی که در ابتدا این تصور را به ذهن متبادر می‌کند که این اقدام، سبب توسعه کمی و کیفی تولید کشاورزی کشور خواهد گشت. به تعبیری با افزایش ضریب مکانیزاسیون و جایگزینی ماشین آلات فرسوده گامی در راستای اعتلای کشاورزی ایران برداشته خواهد شد.

شاید این تصور تا حدی درست می باشد، اما به همان اندازه و شاید بیشتر، می توان این اقدام را سوال برانگیز دانست. سوال برانگیز ترین قسمت این صحبتها را می توان در دو بخش مورد تحلیل قرار داد.

مسئله اساسی اول؛ اقدام دولت در جهت واردات ماشین آلات دست دوم است. اینکه چرا باید ماشین دسته دوم وارد شود؟ چرا به جای آن، اقدامی برای خرید ماشین آلات وارداتی نو و با توانای فنی بالا انجام نمی شود؟

کامبیز عباسی در توجیه این مسئله، دلایل زیر را بیان می کند:

افزایش ارزش دلار در مقایسه با پول داخلی و پیرو آن، قیمت بالای تمام شده بالای ماشین آلات عدم توانایی کشاورز در تامین هزینه آن به دلیل ضعف شدید سرمایه در کشاورزی

میزان بالای درصد ماشین الات فرسوده که بنا به آمارها می بایست طی برنامه پنج ساله ۲۰۰ هزار ماشین آلات کشاورزی را جایگزین نمود.

و

قرار گیری گروه ماشین آلات کشاورزی در گروههای ۸ الی ۱۰ واردات کالایی

در اینکه واردات به عنوان یک ضرورت برای هر کشور مطرح است، جای هیچ بحثی نیست و بدون شک واردات می تواند یکی از راههای توسعه یک کشور باشد. خصوصا در بحث انتقال تکنولوژی که می تواند سبب ساز ایجاد افکار و ایده های جدید در زمینه بومی سازی و تولید تکنولوژی در کشور وارد کننده گردد. علاوه بر آن با توجه به اینکه فرآیند واردات از نظر زمانی در بازه زمانی به مراتب کوتاهتری به نسبت تولید یک تکنولوژی اتفاق می افتد، می تواند راه حل مناسبی خصوصا در کوتاه مدت برای رفع مشکلات موجود خطوط تولید کشور باشد.

اما  نوع تکنولوژی وارداتی در این زمینه از اهمیت بالایی برخوردار است. آیا هر تکنولوژی منجر به نتایج مطلوب خواهد شد؟ آیا واردات تکنولوژی دست چندم و به نحوی رده خارج سایر کشور ها می تواند سبب ساز ارتقاء کشور وارد کننده گردد؟ آیا بهتر نیست که بجای محصول تکنولوژی، به واردات تکنولوژی تولید اقدام شود و یا اگر قرار بر این است که پس از ورود محصول تکنولوژی به داخل کشور، تکنولوژی تولید آن در کشور بومی گردد، حداقل نسبت به واردات به روز ترین تکنولوژی ها اقدام شود نه تکنولوژی که به طور مثال اگر ده سال دیگر به دانش تولید آن پی برده شد، قدرت رقابت با مشابه های زمان خویش را نداشته باشد؟

راه پیشرفت و توسعه مکانیزاسیون کشاورزی، اعتلای صنایع بومی و تکیه بر ظرفیت های داخلی است

سالهای زیادی است که از تولید ماشین آلات کشاورزی در ایران می گذرد و می توان تراکتور(۱۳۴۹) را رکوردار این مسئله دانست و طی این سالها فرصت مناسبی برای تولید ماشین آلات مدرن در زمینه کشاورزی در ایران فراهم بوده و است.

در این زمینه چند سوال اساسی مطرح است؛

اول اینکه چرا در سالهای اخیر برنامه ای برای خودکفایی در زمینه کلیه ماشین آلات مورد نیاز کشور وجود نداشته است و یا اگر وجود داشته چرا حمایت و مدیریت شایسته ای در این زمینه انجام نگرفته است که شاهد خودکفایی در این زمینه باشیم؟

 آیا پیچیدگی تولید و ساخت این ماشین آلات از ساخت موشک ها، پهباد ها و هزاران ماشین آلات و تجهیزاتی که امروز به دست متخصصین ایرانی ساخته می شود، بیشتر است؟ یا به متخصصان بومی مان ایمان نداریم؟

وزیر محترم جهاد کشاورزی باید پاسخ این سوال را به مردم بدهند که چرا به جای هزینه برای واردات کالای دسته دوم، بر روی توان متخصصان ایرانی سرمایه گذاری نمی کنند و به فکر ساخت این تکنولوژی ها در داخل مرزهای این سرزمین نیستند؟

جناب اقای وزیر، ما شما را از پیشتازان عرصه جهاد و با سابقه جهادی می شناسیم. این رویکر به چه میزان با روحیه جهادی شما سازگاری دارد؟

اگر بومی سازی جزء اولویت های وزارت خانه در زمینه مکانیزاسیون است، چرا صحبتی از برنامه های وزارت خانه در این زمینه نیست؟ بدون شک این مسئله کم اهمیتی نیست که ارزش اطلاع رسانی نداشته باشد.

آیا فکر نمی کنید که واردات ماشین آلات دسته دوم، تنها پاک کردن صورت مسئله باشد؟

آیا نمی شد که به جای این مسئله به تبیین اهمیت این نهادها در زمینه تولید کشاورزی کشور و امنیت غذایی می پرداختیم و جایگاه آنها را در گروه بندی های واردات بهبود می بخشیدیم تا شاهد مشکلات واردات آنها نباشیم؟ آیا رایزنی و توافق در این زمینه سخت تر از رایزنی های ایران در ۱+۵ بود؟ یا طرفین شما روحیه خصمانه تری به نسبت این ۶ کشور نسبت به ایران و ایرانی داشته اند؟

آیا اگر برنامه حمایت از تولید کشاورزی در دستور کار است، نمی شد یکی از راهکارها را حمایت از کشاورزان در جهت تامین ماشین آلات با ارز ارزان تر و کمک به قدرت خرید کشاورزان با استفاده از مشوق های واردات، قرار داد؟

واردات ماشین آلات شاید در کوتاه مدت سبب بهبود تولید شود، اما خود بابی جدید برای وابستگی ایران به سایر کشورها در زمینه تامین قطعات را باز می کند. چه برنامه ای در این زمینه اندیشیده شده است؟

و این در شرایطی است که حتی در زمینه تولیدات داخلی نیز امکان دسترسی به قطعات یدکی ماشین آلات به سختی فراهم است و حداقل مشکلات در این مقوله هزینه بالای قطعات و خدمات پس از فروش و خواب بالای ماشین آلات در زمان خرابی تا تعمیر است.

این تصمیم به چه میزان با تاکیدات رهبر انقلاب در زمینه اقتصاد مقاومتی و اتکاء به توان داخلی هم راستا می باشد؟

جناب آقای وزیر، آیا این مسئله جای تاسف نیست که کشوری که داعیه دار دستیابی به تکنولوژی هسته ای می باشد، خود را آنقدر تنزل دهد که به واردات اینچنین تکنولوژی هایی، آنهم دست دوم بپردازد؟

تا کی می خواهیم دنباله رو کشورهای دیگر و استفاده کننده از ادواتی باشیم که دیگر حتی در کشور خودشان هم جایگاهی ندارند؟

آیا راهکار شما برای تعالی کشاورزی ایران، این است که برای هر چیزی که نداریم یا محیا نیست، دستمان را به سوی دیگران دراز کنیم؟ و در این زمینه نیز نه اینکه تقاضای بهترین را داشته باشیم که به کمترین قانع شویم.

به راستی این سیاست تا چه میزان با روحیه عزت طلبی ایران و ایرانی همخوانی دارد؟

در انتها امیدوارم کمی نگاه عمیق تری به این مسئله و موارد مشابه داشته باشیم و بر این باور خویش پای فشاریم که ایران و ایرانی شایسته بهترین هاست و با تکیه بر توان ایرانی می توان در کوتاهترین زمان به قله های موفقیت دست یافت..

برای اثبات این باور می توان نگاه کوتاهی به دستاوردهای ایران در عرصه های مختلف انداخت و دوباره باور کرد که ما می توانیم بهترین باشیم.

بودجه موجود توسعه مکانیزاسیون تنها کفاف تحقق نیمی از اهداف برنام پنجم توسعه این بخش را می دهد.

نکته دوم در صحبتهای ایشان، میزان بودجه تخصیصی در بحث مکانیزاسیون می باشد. بنا به گفته رییس مرکز توسعه مکانیزاسون کشاورزی، جهت تحقق برنامه پنجم توسعه، می بایست ۲۰۰ هزار ماشین آلات کشاورزی جایگزین شود. این در حالی است که کل بودجه تخصیص داده شده به بحث تجهیز و نوسازی مکانیزاسیون در قالب تسهیلات در سال جاری تنها ۷۵۰ میلیارد تومان بیان شده است.

 اگر قیمت یک ماشین آلات را به طور متوسط ۳۰ میلین تومان(به مراتب چایین تر از قیمت واقعی) در نظر بگیریم. با این بودجه تنها می توان نسبت به تامین و جایگزینی ۲۵۰۰۰ دستگاه ماشین آلات اقدام نمود که کمتر از ۱۳ درصد از اهداف برنامه پنجم توسعه را محقق می سازد. و در صورت پیشرفت به همین منوال در طول برنامه پنجم توسعه(پنج ساله) تنها نیمی از اهداف در زمینه مکانیزاسیون کشاورزی محقق می گردد.

۲۵۰۰۰= ۳۰۰۰۰۰۰۰/ ۷۵۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

آیا به این توجه شده است که با همین رویکرد حداکثر طی برنامه پنجم توسعه (۵ سال) تنها موفق به نوسازی و جایگزینی تنها ۱۲۵ هزار از ۲۰۰ هزار دستگاه مدنظر در برنامه پنجم خواهیم شد.

 آیا با این رویکرد به دنبال محقق شدن اهداف برنامه پنجم توسعه، اقتصاد مقاومتی، خودکفایی و امنیت غذایی و سایر اسناد بالادستی هستیم؟

تقدیر نمایندگان مجلس!!!

شاید جالبترین جای قصه این است که علی رغم اینکه میزان بودجه مصوب موجود مکانیزاسیون کشاورزی تنها به میزان یک سوم نیاز واقعی کشور می باشد، ۱۵۴ نماینده اقدام به نوشتار نامه تقدیر از وزیر برای در نظر گرفتن این بودجه نموده اند. (منبع خبر[۲])

نوشتار: رضا زردینی – عضو جهادگران عرصه کشاورزی


 

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *